Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας, αλλά και της νέας οικονομίας. Τα πάντα μετρούνται με αριθμούς, μετοχές, χρήματα. Δεν υπάρχει άνθρωπος σήμερα που να μη χρησιμοποιεί το λεγόμενο credit. Είναι ολοφάνερο πως αυτό το credit, το χρήμα, είναι ο τρόπος που η καθημερινότητα σε επιβραβεύει όταν την υπακούς ( και σε υποχρεώνει όταν δεν θέλεις να υπακούσεις). Εδώ, τα πράγματα είναι απόλυτα. Οι φοβισμένοι Έλληνες, έλεγαν την εποχή της δικτατορίας υπό μορφής αστείου πως << όποιος δεν φοβάται την Εκκλησία, φοβάται την αστυνομία>>. Σήμερα η αστυνομία δεν είναι πια ο μπαμπούλας που ήταν κάποτε, αλλά τη θέση της την έχει πάρει η φτώχεια. Ακόμα κι αν καταφέρεις να ξεπεράσεις όλα τα ψυχολογικά όπλα που χρησιμοποιεί η καθημερινότητα για να σε υποτάξει, πρέπει να την υπακούσεις, γιατί αλλιώς θα αντιμετωπίσεις αρκετά χειροπιαστά οικονομικά προβλήματα. Παρακάτω παρουσιάζω μερικές μεθόδους άντλησης χρημάτων και οικονομικού έλεγχου:
1. ΤΡΑΠΕΖΕΣ
Είναι πολύ δύσκολο να αποφύγεις τον πειρασμό του δανεισμού, που προσφέρουν πλέον απλόχερα οι τράπεζες. Όταν θα πέσειςστην παγίδα τους, θα είσαι αναγκασμένος να δουλεύεις ανελλιπώς για πολλά χρόνια για να πληρώνεις τους τόκους και τις δόσεις των δανείων. Αλλά επειδή οι τράπεζες μας <<προσέχουν>>, σε περίπτωση που δεν μπορείς να πληρώσεις τις δόσεις σου, τότε σου δίνουν κι άλλο δάνειο, για να πληρώσεις το προηγούμενο! Φυσικά, για να πάρεις το δάνειο πρέπει να έχεις σταθερή δουλεία ( αν το αφεντικό σου σε διώξει, την πάτησες , δεν έχει δάνειο….) και κάτι να αποθηκεύσεις ( π.χ το σπίτι σου, το οποίο χάνεις αν δεν πληρώσεις…..). Ένα γνωστό ρητό για τις τράπεζες λέει πως είναι το μέρος όπου σου δανείζουν χρήματα << μόνο αν αποδείξεις πως δεν τα χρειάζεσαι>>. Οι τράπεζες προωθούν το παιχνίδι της αύξησης της παράγωγης, καθώς οι περισσότερες ανήκουν σε κάποιες πολυεθνικές που τις χρηματοδοτούν.
2. ΕΠΙΒΟΛΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΩΝ ΠΡΟΤΥΠΩΝ. .
Αν δεν υπακούς στη νόρμα που επιβάλλεται από τα δίκτυα διανομής (δηλ. τις πολυεθνικές), δεν μπορείς να εμπορευτείς τίποτε. Αυτό συμβαίνει με δυο τρόπους:
α) οι πολυεθνικές επιβάλλουν στα εμπορεύματα να έχουν χαρακτηριστικά που κανένας ανεξάρτητος παραγωγός δεν μπορεί να διατηρήσει. Π.χ συγκεκριμένα κουτιά, τα λεγόμενα<< πρότυπα ποιότητας>> κτλ. Από τη μια πλευρά αυτό είναι καλό για τον τελικό καταναλωτή που είναι σίγουρος για την ποιότητα του πράγματος που αγοράζει, από την άλλη όμως, εξοντώνει τους ανεξάρτητους παραγωγούς που δεν έχουν την δυνατότητα να μιμηθούν τις μεγάλες πολυεθνικές και
β)τα δίκτυα διανομής έχουν τη δυνατότητα να διαφημίσουν και να προωθήσουν όποια προϊόντα προτιμούν αυτά, επιβάλλοντας τα με το ζόρι στον καταναλωτή π.χ μπορούν να κάνουν έναν τραγουδιστή πασίγνωστο, από τη μια μέρα στη ν άλλη, ενώ ταυτόχρονα να εξαφανίσουν κάποιον πραγματικά καλό που δεν υπακούει στις διαταγές τους ( το ίδιο ισχύει για τους παραγωγούς τροφίμων, για τους κατασκευαστές ρούχων, για οποιονδήποτε εμπορεύεται προϊόντα). Τα δίκτυα επαναλαμβάνουν συνεχώς στον εαυτό τους τομότο << ο κόσμος τρώει ότι του σερβίρεις….>>, που δυστυχώς ισχύει σε μεγάλο βαθμό.
3.ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΠΟΥ ΤΑ ΑΓΟΡΑΖΕΙΣ ΣΥΝΕΧΩΣ
Κάποτε αν αγόραζες ένα αυτοκίνητο, αυτό δούλευε για πολλές δεκαετίες χωρίς να καταστρέφεται η να χαλάει. Σήμερα τα προϊόντα έχουν μικρή διάρκεια ζωής, γίνονται από φτηνότερα υλικά, έτσι καταστρέφονται πολύ γρήγορα. Συνεχώς βγαίνουν καλύτερα μοντέλα, νέα σχέδια και δυνατότητες, που στην πραγματικότητα είναι εφικτά από πολύ καιρό, τα οποία όμως οι εταιρείες τα κυκλοφορούν σταδιακά για να σε αναγκάσουν να αγοράζεις συνεχεία. Τα παλιά μοντέλα είναι ασύμβατα με τα καινούργια σε ανταλλακτικά ( δηλ. δεν επισκευάζονται), δεν υπάρχουν αναλώσιμα που να δουλεύουν στα παλιότερα μοντέλα (λ.χ σου χαλάσει το φρένο του αυτοκινήτου και αναγκάζεσαι να αλλάξεις το αυτοκίνητο η σου τελειώνει η μελάνη του εκτυπωτή και πρέπει να αγοράσεις καινούργιο εκτυπωτή….) Αυτό φυσικά σημαίνει ανάγκη για περισσότερες αγορές, περισσότερα χρήματα χαμένα. Περισσότερες πλασματικές ανάγκες………
ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΗ ΓΗ, Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ . ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ, ΛΟΥΚΑΣ ΚΑΒΑΚΟΠΟΥΛΟΣ,ΣΕΛ.103-104-105.
Το επιβλητικό κτήριο της Βουλής των Ελλήνων έχει μακρά ιστορία που συνδέεται άμεσα με την ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Αρχικά Ανάκτορα του Όθωνα και του Γεωργίου, μετατράπηκε έναν αιώνα μετά την κατασκευή του σε Κτήριο της Βουλής και της Γερουσίας. Σήμερα είναι η Βουλή των Ελλήνων, ένα διαχρονικό σύμβολο που αποτελεί μέρος της συλλογικής μνήμης. Το ίδιο το Κτήριο στο πέρασμα των χρόνων άλλαξε, προσαρμόστηκε, εκσυγχρονίστηκε.
Από το 1836 έως το 1862
Ως τοποθεσία ανέγερσης των Ανακτόρων του Όθωνα επιλέχθηκε ο λόφος της Μπουμπουνίστρας. Θέση κομβική, σημείο κεντρικό της νέας πρωτεύουσας, ασφαλές και δροσερό, να αντικρίζει την Ακρόπολη και τις παρυφές της Αθήνας. Η πρόταση προήλθε από τον διευθυντή της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου και επίσημο αρχιτέκτονα της βαυαρικής αυλής Φρίντριχ φον Γκαίρτνερ (Friedrich von Gaertner 1791-1847).
Οι άλλες ιδέες και εισηγήσεις παραμερίστηκαν: του Λέο φον Κλέντσε (Leo von Klenze) για τον Κεραμεικό, του Λούντβιχ Λάνγκε (Ludwig Lange) για τους πρόποδες του Λυκαβηττού, του Καρόλου Φρειδερίκου Σίνκελ (Karl Friedrich Schinkel) για την Ακρόπολη και των Σταμάτη Κλεάνθη και Έντουαρντ Σάουμπερτ (Eduard Schaubert) για τη συμβολή των οδών Πειραιώς και Σταδίου, την σημερινή πλατεία Ομονοίας.
Στις 6 Φεβρουαρίου 1836 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος στο υψηλότερο ανατολικό άκρο της πόλης. Τον επόμενο μήνα στην οικοδομή δούλευαν 520 άτομα. Στρατός και τεχνίτες, Γερμανοί αρχιτέκτονες, Γερμανοί, Έλληνες και Ιταλοί μάστορες συνεργάστηκαν στην κατασκευή. Με την ευκαιρία αυτή ξαναλειτούργησαν και τα αρχαία λατομεία στην Πεντέλη.
Με σεβασμό στην κληρονομιά της αρχαίας Αθήνας και εδραιώνοντας τις αρχές της αναγέννησης του αστικού κλασικισμού, ο Γκαίρτνερ σχεδίασε ένα λιτό, λειτουργικό και συμπαγές κτήριο. Είχε πρόσβαση από όλες τις πλευρές του, με τέσσερις εξωτερικές πτέρυγες που η καθεμία διέθετε τρεις ορόφους, μια μεσαία πτέρυγα με δύο πατώματα και δύο αυλές και κλιμακοστάσια που διευκόλυναν την επικοινωνία μεταξύ των ορόφων.
Οι πρώτοι βασιλείς, ο Όθωνας και η Αμαλία, εγκαταστάθηκαν στην νέα τους κατοικία στις 25 Ιουλίου 1843. Στο υπόγειο στεγάζονταν οι αποθήκες. Στο ισόγειο συνυπήρχαν η Γραμματεία και το Ανακτορικό Ταμείο με τους βοηθητικούς τους χώρους, το καθολικό παρεκκλήσιο του βασιλιά, το θησαυροφυλάκιο και τα μαγειρεία. Στον πρώτο όροφο βρίσκονταν η Αίθουσα του Θρόνου, η Αίθουσα Τροπαίων, η Αίθουσα των Υπασπιστών, σε γραμμική αλληλοδιαδοχή η Αίθουσα Χορού, η Αίθουσα Παιγνίων και η Τραπεζαρία και τα βασιλικά διαμερίσματα, τα οποία επικοινωνούσαν μεταξύ τους και ήταν οι πολυτελέστεροι χώροι του κτηρίου. Το δεύτερο όροφο καταλάμβαναν τα ιδιαίτερα διαμερίσματα των διαδόχων, του αυλάρχη και του προσωπικού των Ανακτόρων.
Παράλληλα με τα σχέδια κατασκευής του κτηρίου, ο Γκαίρτνερ μελέτησε αναλυτικά και προχώρησε στο σχεδιασμό και της εσωτερικής διακόσμησης διαφόρων χώρων του κτηρίου. Συνολικά σώζονται 247 σχέδιά του, τα οποία φυλάσσονται στο Αρχιτεκτονικό Μουσείο του Πολυτεχνείου του Μονάχου.
Τον εξαιρετικού πλούτου και τέχνης διάκοσμο των Ανακτόρων που σχεδίασε ο Γκαίρτνερ, φανερώνουν τα ελάχιστα αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά στοιχεία που διασώζονται έως σήμερα, όπως είναι το μεγαλοπρεπές μαρμάρινο κλιμακοστάσιο και οι Αίθουσες Τροπαίων και Υπασπιστών με την εικονογράφησή τους. Στις αίθουσες αυτές, που σήμερα αποτελούν την Αίθουσα Ελευθερίου Βενιζέλου, διατηρείται ζωφόρος (ύψους 1.22 μ. και μήκους 78 μ.), όπου αποτυπώνονται γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης και προσωπογραφίες αγωνιστών, σε σχέδια του γλύπτη Λούντβιχ Μίκαελ φον Σβαντάλερ (Ludwig Michael von Schwanthaler) και με τη συνεργασία των ζωγράφων Φίλιππου και Γεώργιου Μαργαρίτη.
Ακριβώς δίπλα στο κτήριο των Ανακτόρων διαμορφώθηκε, με την προσωπική φροντίδα της Αμαλίας, ο Βασιλικός Κήπος, ο οποίος κάλυπτε την έκταση που έχει μέχρι και σήμερα. Η φύτευση του κήπου ανατέθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1840 στο Γάλλο κηποτέχνη Φρανσουά Λουί Μπαρώ (François Louis Bareaud), ο οποίος σχεδίασε το εσωτερικό δίκτυο των οδών και καθόρισε τη μορφή και τη θέση των διακοσμητικών στοιχείων, των κτισμάτων, των υδάτινων εκτάσεων και των περίφρακτων χώρων του.
Από το 1862 έως το 1922
Μετά την έξωση του Όθωνα το 1862, τα Ανάκτορα κατοικήθηκαν από το νέο βασιλιά Γεώργιο Α’, ο οποίος έφτασε στην Αθήνα στις 17 Οκτωβρίου 1863. Ευθύς αμέσως μετά το γάμο του με την Όλγα το 1867, στο κτήριο πραγματοποιήθηκαν νέες προσθήκες και μετατροπές. Σημαντικότερη ήταν η τροποποίηση του κλιμακοστασίου της ανατολικής πτέρυγας και η δημιουργία του ορθόδοξου παρεκκλησίου του Αγίου Γεωργίου, στο δεύτερο όροφο. Επιπλέον, η διαβίωση στα Ανάκτορα μίας πολυμελούς οικογένειας και η φιλοξενία πολυπληθών επισήμων οδήγησε σε μετατροπές χώρων και σε αλλαγές χρήσης τους. Βασική, όμως, αιτία για αλλαγές και επεμβάσεις στην αρχική κατασκευή υπήρξαν οι δύο μεγάλες πυρκαγιές των Ανακτόρων: η πρώτη, το 1884, αποτέφρωσε το δεύτερο όροφο της βορινής πτέρυγας· η δεύτερη, και μεγαλύτερη, το 1909, κατέστρεψε ολοσχερώς την κεντρική πτέρυγα και τα αντίστοιχα σε αυτήν τμήματα της ανατολικής και δυτικής πτέρυγας και ανάγκασε τη βασιλική οικογένεια να μετακινηθεί στο θερινό ανάκτορο του Τατοΐου. Παρόλο που οι βασιλείς επέστρεψαν στο κτήριο το 1912, ελάχιστες από τις εγκριθείσες μελέτες επισκευών είχαν πραγματοποιηθεί, ενώ οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις των επόμενων ετών, ελληνοβουλγαρικός πόλεμος, δολοφονία του βασιλιά Γεωργίου Α' και κήρυξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, διέκοψαν τις εργασίες αποκατάστασης των ζημιών.
Μετά τη δολοφονία του Γεωργίου του Α΄, βασιλιάς ορκίστηκε ο διάδοχος Κωνσταντίνος και βασιλικό Ανάκτορο ορίστηκε η έως τότε κατοικία του, το Μέγαρο της Ηρώδου Αττικού (σημερινό Προεδρικό Μέγαρο). Στα Παλαιά, πλέον, Ανάκτορα παρέμειναν –κατά διαστήματα- μέλη της βασιλικής οικογένειας και η βασιλομήτωρ Όλγα έως το 1922, οπότε εγκατέλειψε οριστικά την Ελλάδα.
Μεταβατική Περίοδος
Το 1922 αποτέλεσε τομή στην ιστορία του κτηρίου. Τότε εγκαταλείφθηκε οριστικά από τη βασιλική οικογένεια, ενώ συγχρόνως οι ιστορικές συγκυρίες το οδήγησαν σε νέες χρήσεις. Κρατικές υπηρεσίες, ιδιωτικοί κοινωνικοί φορείς, διεθνείς οργανώσεις που συντονίστηκαν για την αντιμετώπιση των σύνθετων προβλημάτων που προέκυψαν από τη Μικρασιατική Καταστροφή, στεγάστηκαν στο κτήριο, μαζί με δημόσιες υπηρεσίες, που εγκαταστάθηκαν από την κυβέρνηση για την κάλυψη των αυξανόμενων μόνιμων αναγκών της. Έτσι, στη δεύτερη δεκαετία του 20ού αι. στο κτήριο βρήκαν στέγη υπηρεσίες του Υπουργείου Γεωργίας, του Υπουργείου Στρατιωτικών, του Υπουργείου Υγιεινής, η Διεθνής Υπηρεσία Μετανάστευσης, η Αστυνομία Πόλεων, η «Χριστιανική Ένωσις Νεανίδων» (Χ.Ε.Ν.), ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, ο Διεθνής Σύνδεσμος Γυναικών κ.ά. Λειτούργησαν, επίσης, ιατρείο βρεφών, οικοτροφείο φοιτητών, νοσοκομείο και ορφανοτροφείο της Near East Relief, καθώς και τα Εργαστήρια Μπενάκη. Τα διαμερίσματα του Γεωργίου Α΄ και το παρεκκλήσι στο ισόγειο χρησιμοποιήθηκαν για την αποθήκευση της βασιλικής περιουσίας, η οποία κατατέθηκε το 1935 στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία.
Μέχρι το 1925, οι παρεμβάσεις στο εσωτερικό του κτηρίου ήταν πρόχειρες διαρρυθμίσεις, με στόχο τη διαίρεση μεγάλων χώρων σε μικρότερους. Η μόνη νέα κατασκευή ήταν η ανέγερση το 1925 ενός μικρού κτίσματος στον περίβολο των Παλαιών Ανακτόρων, το οποίο είναι γνωστό μέχρι σήμερα ως "Παλατάκι".
Το 1927 εγκαινιάστηκε το «Μουσείο Ενθυμίων του Γεωργίου Α'», ως παράρτημα του Εθνικού-Ιστορικού Μουσείου, το οποίο λειτούργησε μέσα στο κτήριο έως το 1930 και από το 1936 έως το 1941.
Με την απόφαση ανέγερσης του Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Εμμανουήλ Λαζαρίδη, το 1928, άλλαξε η έως τότε πρόσοψη του κτηρίου σε σχέση με τον περιβάλλοντα χώρο.
Από τα Παλαιά Ανάκτορα στο Κτήριο της Βουλής των Ελλήνων
Το Νοέμβριο του 1929 η Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου, ύστερα από πολλές συζητήσεις στη Βουλή, αποφάσισε τη στέγασή της, μαζί με τη Γερουσία, στο κτήριο των Παλαιών Ανακτόρων. Οι εργασίες για τη μετατροπή του κτηρίου σε Μέγαρο Βουλής και Γερουσίας σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ανδρέα Κριεζή, αποτέλεσαν τη ριζικότερη επέμβαση σε αυτό μετά την αρχική κατασκευή του: με τις στατικές επεμβάσεις στο φέροντα οργανισμό των περιμετρικών πτερύγων, την κατεδάφιση της κεντρικής πτέρυγας και την κατασκευή νέας για τη στέγαση των Αιθουσών συνεδριάσεων της Βουλής και της Γερουσίας.
Εξωτερικά, η σημαντική αλλαγή που συντελέστηκε, χωρίς, όμως, να αλλοιώνει τη μορφή και την αισθητική του, ήταν η νέα είσοδος στη βορινή πλευρά, όπου κατασκευάσθηκε ένα πρόπυλο με έξι δωρικούς κίονες με στοιχεία δανεισμένα από τα δύο άλλα πρόπυλα που κοσμούν την δυτική και την ανατολική όψη.
Αλλαγές στην εσωτερική διακόσμηση και τη διαρρύθμιση έγιναν προκειμένου να ανταποκριθεί το κτήριο στη νέα του, εντελώς διαφορετική, χρήση. Στο ισόγειο διαμορφώθηκαν χώροι γραφείων του Πρωθυπουργού και του Προέδρου της Βουλής και στον πρώτο όροφο των υπηρεσιών της Βουλής. Στο δεύτερο όροφο διαρρυθμίστηκαν χώροι στέγασης της Βιβλιοθήκης της Βουλής και του Συμβουλίου της Επικρατείας. Στο ανακαινισμένο κτήριο των Παλαιών Ανακτόρων εγκαταστάθηκε η Γερουσία, καθώς και η Βιβλιοθήκη και το Συμβούλιο της Επικρατείας το 1934, το οποίο παρέμεινε στο κτήριο έως το 1992. Την 1η Ιουλίου 1935 η Ε΄ Εθνοσυνέλευση άρχισε πανηγυρικά τις εργασίες της στη νέα αίθουσα της Ολομέλειας. Από το 1935 έως σήμερα, στο Κτήριο στεγάζεται η Βουλή των Ελλήνων.
Η Βουλή των Ελλήνων σήμερα
Από το 1975 γίνονται οι απαραίτητες εργασίες για τον εκσυγχρονισμό και την τεχνολογική αναβάθμιση του κτηρίου. Σκοπός είναι η καλύτερη δυνατή λειτουργία των υπηρεσιών, με την αξιοποίηση των δυνατοτήτων που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες, τα σύγχρονα εργαλεία και ο αναβαθμισμένος εξοπλισμός.
Το σημαντικότερο έργο υποδομής ήταν η κατασκευή πενταώροφου υπόγειου χώρου στάθμευσης στην περίμετρο του κτηρίου, που συνέβαλε στην αποσυμφόρηση των γύρω χώρων από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα και την ανάδειξη του κτηρίου. Με την αποπεράτωση του υπόγειου σταθμού πραγματοποιήθηκε σειρά εργασιών διαμόρφωσης του περιβάλλοντα χώρου, όπως η διευθέτηση της κυκλοφορίας εισόδων και εξόδων του σταθμού, η μαρμαρόστρωση και η φύτευση του περιβόλου.
Από τις σημαντικότερες αισθητικές παρεμβάσεις στο εξωτερικό του κτηρίου υπήρξε η τοποθέτηση του ανδριάντα του Χαριλάου Τρικούπη και του Ελευθερίου Βενιζέλου, έργα του γλύπτη Γιάννη Παππά, στο δυτικό περίβολο του κτηρίου, ορατά από μεγάλη απόσταση. Το 2003 τοποθετήθηκε το άγαλμα της Μάνας του Χρήστου Καπράλου στον ανατολικό περίβολο.
Το 2002 τοποθετήθηκε στο Περιστύλιο της Αίθουσας Συνεδριάσεων της Ολομέλειας το Μνημείο της μάχης της Πίνδου του Χρήστου Καπράλου. Η ανάγλυφη ζωφόρος, μήκους 40 μέτρων και ύψους 1,10 μέτρων, εξιστορεί σε επτά επεισόδια τα περάσματα από την Ειρήνη, τον Πόλεμο, την Κατοχή, την Αντίσταση και πάλι την Ειρήνη και τη Συμφιλίωση. Έτσι δημιουργήθηκε ένας ενδιαφέρων διάλογος –σε επίπεδο εικαστικό και συμβολικό– με τη ζωγραφική ζωφόρο της Αίθουσας Ελευθερίου Βενιζέλου. Πρόσφατα, μάλιστα, ολοκληρώθηκε η συντήρηση και η αποκατάσταση της ζωγραφικής διακόσμησης αυτής της αίθουσας, καθώς και της Αίθουσας Συνεδριάσεων της Ολομέλειας της Βουλής, της Αίθουσας της Γερουσίας και του Εντευκτηρίου.
Τον Απρίλιο του 2009 εγκαινιάστηκε έκθεση που παρουσιάζει παραστατικά ακριβώς αυτήν την ιστορική διαδρομή του κτηρίου. Η έκθεση συνοδεύεται από συλλογικό επιστημονικό τόμο με τον τίτλο Το Κτήριο της Βουλής των Ελλήνων.
Μέσα από αρχειακά τεκμήρια και επιστημονική έρευνα, αναδύεται η εικόνα ενός κτηρίου με σταθερή εξωτερικά όψη, το οποίο απέδειξε απεριόριστες δυνατότητες ευελιξίας στις ανάγκες μίας πολύπλοκης οργάνωσης.
Ο πρώτος Γηξύστης! ΘΑ ΕΙΝΑΙ 65 ΠΑΤΩΜΑΤΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ!
Όταν θα γίνει θα είναι εντυπωσιακό. Αρχιτέκτονες έφτιαξαν ένα απίστευτο 65 όροφο οικοδόμημα το οποίο δεν πάει προς τα πάνω αλλά προς τα κάτω...Τον ονόμασαν Γηξύστη και το βάθος του φτάνει τα 300 μέτρα κάτω από τη Γη.
Η ανάποδη πυραμίδα στο κέντρο της Πόλης του Μεξικού θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο χτίζονται τα κτίρια.
Οι 10 όροφοί του θα έχουν αποκλειστικά διαμερίσματα καταστήματα και ένα μουσείο. 'Αλλοι 35 όροφοι θα έχουν μόνο γραφεία.
Οι πυραμίδες παίζουν σπουδαίο ρόλο στην αρχιτεκτονική ιστορία του Μεξικού αφού ο πολιτισμός των Αζτέκων είχε να επιδείξει και μεγάλα κτίσματα στο σχήμα πυραμίδων.
Μια συγκλονιστική εξομολόγηση του γιατρού Δημήτρη Αντωνίου, ο οποίος κατέθεσε μήνυση για Εσχάτη Προδοσία κατά των βουλευτών που υπέγραψαν το μνημόνιο, και ο οποίος είδε την μήνυσή του να διαβιβάζεται στη Βουλή.
Στο "ΡΑΔΙΟ 9" και στην εκπομπή "ΑΙΧΜΗΡΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ" με τους Βασίλη Μπόνιο και Χρίστο Λογαρίδη ο Δημήτρης Αντωνίου ξεδιπλώνει το συγκλονιστικό σκεπτικό του.
Είναι μια πολυσύνθετη ιδέα, ένας μύθος, μια εικόνα αλλά και ένας τόπος, ένα κέντρο που υπάρχει στη γη;
Την έχουν αποκαλέσει ομφαλό του κόσμου, σύνδεσμο με τον κόσμο του ιερού.
Η παράδοση θέλει να βρίσκεται κάπου στο τμήμα εκείνο της Κεντρικής Ασίας όπου άκμασε ο Θιβετιανος Βουδισμός, αν και θεωρείτε πως σχετίζεται με όλες τις παραδόσεις που απορρέουν από την Αλήθεια όπως το κέντρο ενός τροχού με τις ακτίνες του. Σε κάθε εποχή υπήρχαν σχολές διαφόρων δογμάτων, παραδόσεις και εκκλησίες που καθοδηγούσαν τους ανθρώπους στην αναζήτηση της Αλήθειας. Η ιδέα Της Σαμπαλα αντιπροσωπεύει αυτό που βρίσκεται πίσω και πέρα από κάθε αυθεντική σχολή, διδασκαλία και παράδοση.
Ως τέτοια, λοιπόν, είναι ο πνευματικός οίκος όλων τωνανθρώπων.
Η Θιβετιανη παράδοση αναφέρει τη Σαμπαλα ως ένα μυστικιστικό βασίλειο η άδυτο που βρίσκεται κρυμμένο πίσω από ψηλά βουνά. Εκεί διατηρούνται οι πιο εσωτερικές παραδόσεις τη στιγμή που στον έξω κόσμο κάθε πνευματική αξία φαλκιδεύεται η εξαφανίζεται. Συμφώνα με τα Θιβετιανα κείμενα, ο κρυφός δρόμος που οδηγεί προς τον ιερό αυτό τόπο είναι τόσο μακρύς και επίπονος, τόσο καλά φυλαγμενος με φυσικά και υπερφυσικά εμπόδια, ώστε να είναι τελικά προσιτός μόνο στους σπάνιους εκείνους αναζητητές που, εξαγνισμένοι στο νου και στην καρδία, έχουν προσηλωθεί αποκλειστικά και μόνο σ’ αυτό το σκοπό.
Όσοι έχουν επισκεφτεί Βουδιστικά μοναστήρια της Κεντρικής Ασίας θα έχουν σίγουρα ακούσει ιστορίες για τέτοιους ερευνητές – για άγιους ανθρώπους που, αφού αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή στο διαλογισμό και στην πειθαρχία, κάποια στιγμή χάθηκαν μια για πάντα στις απροσπέλαστες ερημιές των βουνών.
ΣτοΟ Δρομος για τη Σαμπαλα, ένα σπάνιο Θιβετανικο βιβλίο του δεκάτου ογδόου αιώνα, που μεταφράστηκε στα Γερμανικά από το AlbertGrunwedelτο 1915, ο τρίτος Παντσεν Λαμα γραφεί ότι το βασίλειο της Σαμπαλα βρίσκεται σε μια ορεινή περιοχή που γύρω της υψώνονται σαν φύλακες οι επιβλητικές χιονοσκέπαστες οροσειρές.
Οι άνθρωποι που ζουν εκεί συνθέτουν μια κοινότητα από φύλακες – προστάτες της ανθρωπότητας που, όπως λένε,είναι η πηγή της κρυφής γνώσης κάθε αυθεντικής διδασκαλίας του κόσμου. Σ’ όλο το φάσμα της ιστορίας, απεσταλμένοι της κοινότητας αυτής έρχονται κατά καιρούς σ’ επαφή με τον κόσμο μας και θεωρείται πως η Σαμπαλα είναι εκείνη που θα σώσει τον κόσμο από το χάος στις πιο σκοτεινές τελευταίες του μέρες.
Το ερώτημα κατά πόσον ένας πραγματικός μυθικός τόπος υπάρχει πραγματικά κάπουσ’ αυτόν τον πλανήτη εγείρει μια σειρά από πιο άμεσα ερωτήματα και οδηγεί σε απτές αναζητήσεις. Ο Νικολας Ρεριχ (1874 – 1947), ο Ρώσος επιστήμονας, εξερευνητής και ζωγράφος, ήταν πεπεισμένος ήδη από την περίοδο των διάσημων εξερευνητικών του αποστολών στην Κεντρική Ασία (1925- 30), πως μόνο στα πλαίσια μιας τέτοιας κοινωνίας φυλάκων θα μπορούσε να αναδεχθεί η συνείδηση μιας Νέας Εποχής. Ο Ρεριχ πίστευε ότι η Λάσα, η πρωτεύουσα του Θιβέτ, συνδεόταν με την υπαρκτή κοινότητα της Σαμπαλα μέσω ενός δικτύου υπόγειων τούνελ. Αυτή προφανώς ήταν και η πεποίθηση των Θιβετιανων Λάμα με τους οποίους είχε συζητήσει.
Ωστόσο, κάποιοι άλλοι Θιβετιανοι μου έχουν πει πως η Σαμπαλα δεν είναι ένας συγκεκριμένος τόπος αλλά μια ορισμένη κατάσταση συνείδησης.
Προκύπτει επομένως το ερώτημα κατά πόσον υπάρχει μια κατάσταση συνείδησης που αποτελεί την πηγή και τον στόχο κάθε πνευματικής παράδοσης – μια κατάσταση την όποια κατακτούν μόνο οι αποφασισμένοι πρωτοπόροι του πνεύματος.
Προφανώς, με την αυξανόμενη επιρροή της Ανατολής στη Δύση (καθώς και με την ανάκαμψη ορισμένων εσωτερικών παραδόσεων στην ιδία Δύση), η συγκεκριμένη αυτή κατάσταση ύπαρξης έχει γίνει όχι μόνο μια ιδέα πιστευτή, αλλά το επίκεντρο και βασικό μέλημα πολλών ανθρώπινων υπάρξεων.
ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΠΥΛΕΣ, ΣΑΜΠΑΛΑ, Αναζητωντας τη μαγικη χωρα των αθανατων, JAMES GEORGE. Τα ΡΕΙΝΑΙ Η ΣΑΜΠΑΛΑ ,ΣΕΛ 175-176-177.
Οι πιο πρόσφατες μελέτες της ψυχολογίας έχουν αποδείξει πως στην καθημερινή ζωή δεν χρησιμοποιούμεπαρά μικρό ποσοστό των δυνατοτήτων μας, όσον αφορά την προσοχή, τη μνήμη και την ουσιαστική γνώση.
Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα διαφορετικό επίπεδο από αυτό του ύπνου και της συνηθισμένης κατάστασης εγρήγορσης, υπάρχει δηλαδή μια ανώτερη κατάσταση συνείδησης, στην όποια ο άνθρωποςθα μπορούσε να πολλαπλασιάσει τις πνευματικές του ικανότητες και να τις χρησιμοποιήσει στο σύνολο τους.
Την κατάσταση αυτή πολλοί ερευνητές αλλά και μυστικιστες περιγράφουν ως Υπερδιανοητικη Δυνατότητα Συνείδησης. Πρόκειται για συνειδησιακό επίπεδο όπου ο άνθρωπος βιώνει μια αίσθηση μυστικιστικής ενότητας με ολόκληρη τη φύση.
Οι ουμανιστές αντιλαμβάνονταν τον καθημερινό κόσμο σαν την κορυφή ενός τεράστιου παγόβουνου.
Στην αόρατη, κάτω από τα κύματα , βάση του υπάρχουν διαφορετικές κοσμοθεωρίεςκαι πολιτιστικές δομές. Γι’ αυτούς, τα πανάρχαια μυστικά της Αρκαδίας μπορούν να βιωθούν σαν υπερβατική και ολοκληρωμένη εμπειρία της ίδιας της επίγεια ύπαρξης, αλλά και σαν σύνολο των συνειδήσεων όλων των όντων που υπάρχουν, σε οποιοδήποτε εξελικτικό επίπεδο.
Σήμερα, το νόημα της Αρκαδίας είναι ακριβώς αυτό: Να βοηθήσει τον ερευνητή να ξεφύγει από ένα επίπεδο σύμπαν χωρίς νόημα και βάθος, που κυβερνιέται από τη μονολογική οπτική. Στην εικόνα της Αρκαδίας, οι μαγικές μυθολογικές και ορθολογιστικές κοσμοθεωρίες συνταυτίζονται χωρίς καμία διάκριση, η μια μέσα στην άλλη. Δεν συνδέονται απλά σε ένα ενιαίο σύνολο αλλά συγχωνεύονται, απελευθερώνοντας χαμένες μνήμες
Αρκαδια, Τομας Ικινς, 1883.
Στην εσωτερική αυτή πορεία, ακόμα και οι διαλογικές προσεγγίσεις δεν παραμένουν προσκολλημένες στα εξωτερικά στοιχειά, αλλά διεισδύουν στο εσωτερικό των πραγμάτων. Κώδικες, μυστικιστικά σύμβολα και κρυφές σημασίες αποκαλύπτουν τη βαθύτερη χαρτογράφηση της συνείδησης και γίνονται σταδία πνευματικής διεύρυνσης. Τα εξωτερικά στοιχειά μιας εμπειρικής οπτικής – όπως το σπήλαιο, η πηγή, το δάσος και το ξέφωτο- μετατρέπονται σε κλειδιά που ανοίγουν τις πόρτες για ανώτερες διαστάσεις του Υπέρ- συνειδητού.
ΕναςΤόπος Μαγικός.
Από την άλλη πλευρά, η Αρκαδία δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν ιδεώδες που απλά βρίσκεται στο εδώ και στο τώρα, , πίσω από την ομίχλη της ψευδαίσθησης και αντιπροσωπεύει το ιδεατό παράδειγμα της καθημερινότητας.
Η Αρκαδία δεν είναι ουτοπία ούτε μεταφυσικός παράδεισος που θα επισπευτούμε στο τέλος της επίγειας ζωής.
Είναι το επιστέγασμα της ανθρώπινης ελπίδας και το όνειρο για μια πιο αληθινή και δίκαιη πραγματικότητα, που αναπτύσσετε σε αρμονία με τη φύση και τις βαθύτερες ανθρώπινες ανάγκες.
Κάτω από αυτό το πρίσμα , η Αρκαδία γίνεται σύμβολο μιας πολιτιστικής, αλλά και κοινωνικής, μετουσίωσης καθώς έκφραζει και αντιπροσωπεύει τόσοτους ανθρώπους του πνεύματος όσο και τους κοινωνικός επαναστάτες που ονειρεύονται έναν δίκαιο κόσμο.
Η Αρκαδία είναι ένας τόπος μαγικός, όπου οι άνθρωποι θα κατορθώσουν να συνδυάσουν το όραμα μιας τέλειας Πολιτείας βασισμένης στον ορθολογισμό, με την τελειότητα του ακατάληπτου, υπερβατικού κόσμου της Φύσης. Μέσα σε αυτό τον κόσμο, η παρουσία της Άρτεμης εγγυάται την προστασία όλων των πλασμάτων που υπάρχουν και την ισονομία κάθε είδους. Ο Νομός της εκφράζει τη συμπληρωματικότητα, την αρμονική συνεργασία και το σεβασμό του συνόλου της ζωής.
Η Παρθένος, την οποία συμβολίζει η Άρτεμη, είναι η ιδία η ψυχή στην κατάσταση της αρχέγονης θηλυκότητας και αντιπροσωπεύει το θηλυκό ιδανικό, τη μαγική δύναμη της καρδίας που αντιμετωπίζει όλα τα όντα ισότιμα, χωρίς καμία ιεραρχία, σαν τέλειες εκδηλώσεις του Πνεύματος που αλληλοσυνδέονται με το μεγάλο δίκτυο της ζωής.
Το ταξίδι για την εξερεύνηση της Αρκαδίας είναι μια έρευνα με συγκλονιστικές αποκαλύψεις, μυστηριώδεις διαδρομές και απίστευτους συσχετισμούς. Η Αρκαδία είναι ένα υπόγειο ρεύμα που αργοκυλαει κάτω από την επιφάνεια της καθημερινότητας, έτοιμη να αναβλύσει στον κόσμο μας και να σχηματίσει πήγες από τις οποίες θα ξεκινήσουν ρυάκια που θα μεταμορφωθούν σε ορμητικά ποτάμια.
Υπογειες στοες - Τυρος.
Αυτή η αντιπαράθεση ανάμεσα στο προαιώνιο και στο εφήμερο, στη βαθύτερη συνειδητοτητα και στη ρηχή ηλιθιότητα που ονομάζουμε <<πραγματικότητα>> απαιτεί – στο όνομα μιας αναγκαίας αλληλεγγύης – την υπέρβαση του εγώ και την ολοκλήρωση του ατόμου μέσα από το σύνολο.
Πάνω σε αυτή τη βασική αρχή, ο άνθρωπος της Αρκαδίας ζει σε κατάσταση υπαρξιακής αναμονής. Γνωρίζει ότι μια βαθύτερη έρευνα του υποχθόνιου κόσμου θα ανατρέψει κάποιες πολύ ευαίσθητες ισορροπίες, καθώς θα φέρει στο φως λατρευτικά άνδρα, τόπους ιερούς, μαγικούς και παράξενους καθώς και ένα ολόκληρο θαυμαστό κόσμο, κρυμμένο μέχρι σήμερα στο απολυτό σκοτάδι……
ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΠΥΛΕΣ, Η ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ, ΚΛΕΙΔΙΑ ΓΙΑ ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ!, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΧΕΤΥΠΟ, ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΥΜΑΡΤΖΗΣ. ΣΕΛ.170-171-172-173
